zaterdag 3 mei 2025

Al-Tabib الطبيب De Arts


Salaam vroeg:

Vader, 

mag een mens vertoornd zijn op de Almachtige?


Ya'akub antwoordde:

Een soldaat keerde eens van de strijd terug in zijn vaderstad. Tijdens één van de veldtochten was hij gewond geraakt aan zijn been, en de wond wilde niet genezen. Hij had er een lap omheen gewikkeld zodat de wond niet meer te zien was, maar zodra hij ook maar iets deed met zijn been of de lap iets verschoof kromp hij inéén van de pijn.

Zijn vader nodigde een goede vriend uit die voor arts studeerde. Bezorgd keek hij naar het been. 

Kom er niet aan, waarschuwde de soldaat, want dat doet verschrikkelijk zeer.

De vriend knikte. Ik zal je geen pijn doen, sprak hij. Uit zijn tas haalde hij een nieuwe, schone lap stof en wikkelde die heel voorzichtig om de oude lap heen. Het zag er werkelijk een heel stuk beter uit. De soldaat zuchtte opgelucht dat hij geen pijn had hoeven lijden.


Salaam zei:

Maar die lap kon toch helemaal niet helpen, vader?


Ya'akub antwoordde:

Nee, en dat merkte de soldaat al snel. Eerst deed hij dapper alsóf het wel degelijk hielp, maar dat hield hij niet lang vol. Tot op een dag er een oude man bij het huis stond die beweerde dat hij wel helpen kon. Hij had een grote kist met allerlei flesjes bij zich met geheimzinnige etiketten erop.

Ook hij keek bezorgd naar het been, en opnieuw waarschuwde de soldaat dat hij er niet aan mocht komen. De oude man knikte. Ik hoef er niet eens aan te komen, sprak hij. Gewichtig rommelde hij wat door zijn flesjes, koos er een paar en goot wat van de inhoud over de lap die de eerdere vriend om het been had gewikkeld.

Zo, sprak de oude man, nu zal het snel beter gaan.


Salaam vroeg:

Kan zoiets, vader?


Ya'akub zei:

In dit geval zeker niet. De oude man vroeg veel geld en vertrok, en hoewel de soldaat eerst dácht dat het hielp, was de pijn na een week minstens zo erg.

Zijn vader bracht hem op een ezelskar naar het hospitaal. De arts bekeek het been, en knikte.

Kom er alsjeblieft niet aan, sprak de soldaat, het doet verschrikkelijk zeer.

Maar de arts luisterde niet, en rukte de lap van het been dat de eerste man om het been had gedaan. De soldaat voelde een pijnscheut toen zijn been iets verschoof.

Hoort u mij niet? vroeg hij boos aan de arts. Die keek hem even aan maar richtte zijn blik zonder verder te spreken weer op het been.

Kom er niet aan, riep de soldaat angstig. De arts greep hem echter stevig vast, en rukte vervolgens ook de andere lap van het been af die half vastgekleefd was geraakt aan de wond. De pijn was verschrikkelijk, en woedend schreeuwde de soldaat de ergste verwensingen tegen de arts.

Kalm riep de arts er een paar helpers bij, die de soldaat vastbonden. En terwijl die onafgebroken brulde en tierde, sneed de arts het rottende vlees weg en maakte de wond schoon. Toen deed hij er een nieuw verband omheen.

Zo, sprak hij uiteindelijk vriendelijk, dat deed veel pijn, geloof ik?

De soldaat kon van uitputting geen woord meer uitbrengen. De arts maakte hem los, en liet hem teruggaan naar huis. Na drie dagen was alle pijn uit het been weg.

De Almachtige is als die laatste arts, die wist wat er nodig was voor de genezing. Maar wij begrijpen dat niet altijd en voelen alleen de pijn en worden boos. De Almachtige weet dat we het later zullen inzien dat het lijden dat Hij ons toebracht noodzakelijk was - en verdraagt intussen ons klagen.



zondag 9 maart 2025

An-Nur النور (Het Licht)


Salaam vroeg:

Vader, 

Waar zal mijn ziel werkelijk rust vinden in deze duistere wereld?


Ya'akub antwoordde:

Met zijn eigen kleine lamp betrad de lantaarnopsteker de straten in het midden van de Oude Stad. De duisternis viel in, en hij zette zijn ladder tegen de lantaarn om daarin het licht te ontsteken. Zodra de lamp brandde, trok hij verder - lantaarn na lantaarn ontstekend. Vóór hem lagen de duistere straten, zelf liet hij een spoor van licht achter. Hij bleef niet staan genieten van het licht dat hij ontstoken had, maar ging rusteloos verder, de ene straat in en de andere uit, tot hij de laatste lantaarn bij de stadspoort had laten branden. Aan de andere kant van de poort, buiten de stad, stond een huis dat een vriendelijk licht uitstraalde. Daar zou de lantaarnopsteker tenslotte rust vinden, daar hoefde hij geen licht meer te ontsteken.

Zo zal ook de Almachtige ons te Zijner tijd rust geven.

 

Salaam vroeg:

Lijkt onze ziel dan op een lantaarnopsteker, vader?


Ya'akub sprak:

Een ziel die de Almachtige bemint is als de lantaarnopsteker die van haar eigen licht in deze wereld deelt, zodat de mensen zich verblijden in de gaven van de Almachtige. Maar de ziel zelf kan de ware rust en blijdschap niet vinden in de stad van dit leven. Terwijl ze licht verspreidt, ervaart ze zelf vaak duisternis en een diep verlangen. Dat duurt totdat ze de plaats mag betreden en de rust mag vinden die de Almachtige voor haar heeft bereid, en waar haar eigen kleine licht mag opgaan in het grote.


Salaam vroeg:

Maar vader, hoe kan een ziel de weg vinden naar het huis van de Almachtige in de duisternis van deze wereld?


Ya'akub antwoordde:

Eens zond de Almachtige Zijn Zoon in deze duistere wereld, om daarin het licht opnieuw te ontsteken. Toen Hij het pad liep, was niemand Hem daarin nog voorgegaan; en buiten de poort was de duisternis het sterkst van alles - daar was geen huis dat Hem verwelkomde.

Het was de Zoon van de Almachtige die daar een huis voor ons bouwde en een vriendelijk licht ontstak, zodat onze zielen rust kunnen vinden. En hoe donker de weg door deze wereld ook moge zijn, het zal dankzij Hem nooit zo duister zijn dat we Zijn voetstappen niet zouden kunnen onderscheiden. Wie de Zoon van de Almachtige volgt zal niet verdwalen.




 

vrijdag 28 februari 2025

Body and Soul dualism in Apple tv+ Severance


Dualism

The popular show Severance got its second season this year on Apple tv+. And even more than last season, the show tries to explore what it means to have the soul or mind severed. At the time of writing this post, the 7th episode just aired, and especially in the episodes 6 and 7 I had the feeling that I recognized a certain pattern from my own work as an IT engineer.

In fact, the 'severance' happens at two levels: first, between what is called the Innie and Outie - the person at work, and the person outside working hours. Severance is advertised as the opportunity to leave work really at the office, so you can be unbothered in your free time. There is no memory shared between the two personas; although in the second season, the cracks in the blockade are getting bigger and bigger.

There is another level of severance I observe in the series, but this one might be completely unintentional. It is the severance of the mind and the body. In the 6th episode of season 2, Helena (outie) has an intimate moment with Mark; and when Helly (innie) discovers this, she wants to have the same experience 'of her own'. The shared body of Helena and Helly is used here as a means to gain that experience.

The question is, what is the meaning of the body in Severance? It looks like it is a vessel, an 'empty' enclosure that can be fitted with a soul that carries the real person. The Innie or the Outie is not the body, but is the mind or soul only. The body is needed by the personas to express themselves; but one could very well imagine that a soul in Severance does not need to be bound up to the same body.

While until episode 6 of season 2 all severed people appeared to be cases of a body with an innie and outie soul, this changed in episode 7. There Gemma is depicted as having several innies. And when she is forced to write cards, her Innie is wired to left-handed writing while her body is right-handed.

So, the role of the body - in my opinion - is depicted as less important compared to the soul, the personality. The body can be easily re-used to host two completely different characters like Helena and Helly R, and can even be forced by a soul to perform tasks it isn't used to (like, left-hand writing).

What I noticed is that there is a lot of talk about this concept of severed memories, of the two (or more) souls that cannot communicate with each other. But the severance of soul and body is discussed far less, as if this is not as controversial - as if people already use their body in this way, as nothing more than a medium for expression. The body on its own has no authoritative meaning, its meaning is dictated by the soul of the person. This is a form of explicit dualism, not in the sense that the body is bad and the soul good, but in the sense that the soul has meaning and the body doesn't.

As a christian, I can sympathize with this way of thinking, but within limits. On the one hand, the soul can live without the body and will do so between death and resurrection. The Catechism speaks about the soul as being "created immediately by God", and it "does not perish" at death (nr. 366). But, at the same time, the Catechism links the body very closely to the soul, speaking about the soul as the form of the body (nr. 365); together they are "one nature". It is especially this last part that I see as a possible correction to the way the body is depicted in Severance. Body and soul are closely related, you cannot mix souls and bodies.

Virtual Machines

For my work, I regularly use something that is called a virtual machine. This is an environment with a complete software installation (like, Windows 11, Word, Excel) which runs completely isolated and can be easily manipulated inside a computer. It is a computer in a computer, as it were. This virtual machine is like the soul in Severance, where the physical computer is like the body. With a single click this virtual machine can be replaced by a completely different one, while the physical computer stays the same - so it shares, for instance, the same display, keyboard and mouse, but it does different things with it. The virtual machines offers the actual functionality, the physical computer will determine the limits of this functionality. And you can easily move a virtual machine to another physical computer to run it there.

Now, with virtual machines, if you run one, shut it down and start another, the second machine won't know anything about the first one. But - it is also possible to run two machines at the same time on the same physical computer, and then those machines are able communicate with each other. Looking at Mark, we see that in season 1, the elevator in fact functions as a switch that turns one machine off and the other on. But in season 2, he starts with the re-integration process, which means that both the Innie and Outie will be active at the same time; like two machines operating simultaneously. 

I'm interested to see where this analogy between Innies and Outies and running virtual machines will work and where it will break down!