Woestijnleven

Salaam vroeg:

Vader,

Waaraan herken ik de persoon die de Almachtige werkelijk dient?

Ya'akub sprak:

Een bisschop stuurde eens een vrouw op pelgrimstocht omdat ze in de zonde van hoogmoed gevallen was. "Ga naar de berg in de woestijn," zei hij tot haar, "en verblijf daar een nacht en een dag. Kom mij daarna vertellen wat je hebt gezien."

De vrouw ging op weg, en deed zoals de bisschop haar had opgedragen. Na een aantal dagen kwam ze bij hem terug. De bisschop vroeg wat ze had gezien.

"Er was niets, eerwaarde," zei ze. "Ik heb slechts zand en rotsen gezien."

"Dan zend ik je opnieuw," antwoordde de bisschop. "Ga weer naar de woestijn, en leer het leven te zien dat aan je oog ontgaat."

Opnieuw ging de vrouw op weg. Toen ze terugkeerde, zei ze: "In de morgen zag ik slechts kleine sporen in het zand, maar leven zag ik niet."

De bisschop antwoordde: "Dat is alles wat jou van het leven is getoond. Zo moet je vanaf nu niet langer meer het kleine en verborgene verachten. Ga in vrede."

Salaam vroeg:

Maar wat betekent dit, Vader?

Ya'akub antwoordde:

Wij kijken op tegen hen die vele goede gaven hebben en ze ook in dienst van de Almachtige gebruiken. Ze zijn als de kameel die trouw zijn lasten draagt, of als de geit die zonder klagen melk verschaft. Voor deze mensen prijzen wij de Almachtige.

Maar sommige mensen leven als de dieren in de woestijn, ze blijven onopgemerkt en van hun dienst aan de Almachtige zien we alleen de ijle sporen als we zéér oplettend zijn. Maar net zoals de Almachtige de woestijndieren geschapen heeft, zo heeft Hij deze mensen geschapen en hun gaven gegeven die in het verborgene blijven en waarvan het nut ons vaak ontgaat. 

Het is onze kinderlijke dwaasheid om de Almachtige alleen te prijzen voor de daden die we zelf kunnen aanschouwen en begrijpen. De gedachten van de Almachtige echter zijn hoger dan die van de mensen.

De Almachtige en de Zee

Salaam vroeg:

Vader, 

Hoe kan ik de Almachtige kennen? Waar kan ik Hem ontmoeten?

Ya'akub antwoordde:

De Almachtige is niet gebonden aan tijd en plaats. Je kan niet zeggen, gisteren was Hij in ons midden, vandaag zal Hij elders zijn. Wij kunnen over de Almachtige alleen spreken in beelden.

Wanneer je in de stad bent, zal je de Almachtige misschien ontmoeten in de ogen van de eenzame fluitspeler die muziek maakt in een drukke straat.

Wanneer je in de woestijn bent, zal je de Almachtige ontmoeten door in de nacht je oog omhoog te heffen en de sterren te tellen.

Maar misschien ontmoet je Hem nog het meest aan de oever van de Zee.

Salaam vroeg:

Waarom juist bij de Zee, Vader? Wat maakt de Zee anders dan de uitgestrektheid van de zandwoestijn, en anders dan de eeuwige drukte van de stad?

Ya'akub nam haar mee naar de grote Zee en wees over het water. Hij sprak:

De Zee is uitgestrekt als de woestijn waarin de pelgrim zijn tochten maakt. En hij is tomeloos zoals de stad waarin het kind zorgeloos speelt. Maar als de mens zonder hulpmiddel  de Zee poogt over te steken, verdrinkt hij. Zo is onze ontmoeting met de Almachtige gebonden aan de middelen die Hij ons heeft gegeven. Wij zouden anders verdrinken in Zijn grootheid.

Maar wij leren van de Zee niet alleen hoe groot de Almachtige is, we leren ook hoe groot het kwaad is. De Almachtige bewaart de tranen van ieder mens in een fles, van ieder mens die ooit geleefd heeft en zal leven. Als Hij al die tranen uitgiet, worden ze alsnog niet meer dan een modderpoeltje vergeleken met de Zee. Ook de Zee is zout zoals de tranen en toont ons hoeveel groter het verdriet over het kwaad is dat de Almachtige heeft, vergeleken met ons verdriet.

Maar meest nog leren we van de Zee hoe goed de Almachtige is.

Salaam vroeg:

Vader, hoe kan in deze oneindige Zee van tranen iets goeds verborgen zijn?

Ya'akub liet haar duiken in de Zee. Nadat ze terug was gekomen, vroeg hij:

Wat heb je gezien, mijn kind?

Salaam antwoordde:

Vader, het was alsof ik het paradijs was binnengetreden. De zon boven het water deed alles eronder wonderlijk glinsteren, en ik zag de prachtigste vissen in kleuren die ik nooit zou kunnen omschrijven. Het was het mooiste wat ik ooit heb gezien.

Ya'akub zei: 

Zo heeft de Almachtige de grootste schoonheid verborgen in het grootste verdriet. Hier proeven we vaak alleen het zoute van de tranen en zien we alleen de uitgestrektheid van de pijn. Maar de Almachtige bereidt daarin een schoonheid die nergens anders te vinden is.

Het is de overgave aan Zijn grootheid die ons daarvoor de ogen opent.

De Reiziger

Salaam vroeg:

Vader,

Hoe kies ik de juiste weg in mijn leven?

Ya'akub antwoordde:

Eens trok een Reiziger door de woestijn, toen er een storm opstak en hij onderdak vond in de grot waar de Wijze woonde. Bij het vallen van de avond stilde de storm. De Reiziger liep de grot uit, en de Wijze zag hoe hij vertwijfeld om zich heen keek omdat hij het spoor van de karavaan dat hij tot dan toe gevolgd had, niet meer kon vinden. 

De Wijze wees omhoog, zei:

Hoe wist je zo zeker dat het spoor van de karavaan je op de juiste plek zou brengen? Ik hoorde eens van een karavaan die terechtkwam bij een roversbende, en van een ander die neerstortte in een diep ravijn... Wist u met zekerheid waar het spoor naar leidde dat u zoëven nog zag?

In de lucht ziet u de sterren, en die dwalen niet. Houd uw oog daarop gericht. Zij zullen u brengen waar u moet zijn.

En zo vervolgde de Reiziger zijn weg met vreugde. 

Salaam vroeg:

Maar hoe kunnen de sterren mij zeggen welke weg ik moet kiezen? 

Ya'akub antwoordde:

Net zoals de reiziger zijn oog naar boven moest richten, zo moet jij je oog richten naar de Almachtige in de hemel. Hoe snel zijn wij geneigd om het spoor van anderen te volgen, zonder te weten waar dat ons brengen zal.

Soms brengt de Almachtige een storm in ons leven, waardoor alle sporen worden verward en uitgewist. De Almachtige doet dat zodat we ons oog naar Hem zullen richten, in plaats van op de meningen van mensen. Wees de Almachtige dankbaar voor zulke stormen, want Hem volgen is de enige zekere Weg.